Lingua e Literatura

XOELIKI, UN CIBERPIRATA BO

2011-10-06T14:18:00.000+02:00

Na contraportada lemos:

"Xoeliki é un neno de once anos introvertido e tímido. Xoga aos videoxogos on-line e bota horas chateando na Internet. Pasa moito tempo só porque a nai traballa todo o día e o pai morreu hai uns anos. A vida de Xoeliki é moi rutineira, xira arredor da casa e do colexio (...)"

Pero un día, dinlle que un virus moi perigoso deixará inutilizables todos os ordenadores do colexio se non se atopa un antídoto antes das doce da noite dese día.
Que poderá facer el?
Que hai no paquete sorpresa que recibe?
Quen lle di:
N 30 MIN SPROT N VAR D LADO D TÚA DSA.É URXNT.SON 1 BLLO AMIGO D TEU PAI?

Quen é Xoeliki?
Se queres saber máis deste rapaz e se os ordenadores perderon toda a memoria, ven á biblioteca. Xa temos o libro á túa disposición.

Visita a súa páxina e entra na rede social Tesouros Piratas.
Tamén lles podes escribir aos propios autores do libro: Abraham Carreiro e Maties Segura.

ABERTO

2011-10-05T12:05:00.000+02:00

Velaí tedes o cartel.

Xa está aberta a biblioteca e, como vén sendo habitual, non só ofrecerá os seus servizos de empréstito, tamén atoparedes un espazo onde reunirvos e falar sobre libros no clube de lectura;
un espazo onde buscar información na rede para os vosos traballos;
un espazo onde concursar e gañar ou participar;
un espazo onde viaxar coa lectura...,
un espazo onde a nosa lingua tamén é protagonista.

Desde este blogue irémosvos presentando as novidades e as noticias de interese que xiren ao redor do idioma.

Benvidas e benvidos

Vivamos Lois Pereiro

2011-05-20T17:15:00.000+02:00

Poderíano escoller como epitafio

Cuspídeme enriba cando pasedes
por diante do lugar no que eu repouse
enviándome unha húmida mensaxe
de vida e de furia necesaria.

Poesía última de amor e enfermidade (1958- 1996)

Sen dúbida, estes versos arelantes de vida son dos que máis navegan pola rede neste maio das Letras.
Para o noso alumnado de 4º da ESO, que os coñecen ben, achegámoslles estoutros cos que Marica Campo lle resposta ao autor monfortino.

A Lois Pereiro, in memoriam

Cuspiríache pétalos, Pereiro,

pombas che cuspiría como salmos,

un río Mao de sombro, serpe ou vea

a baleirarse azul na túa boca.

estrelas incendiadas contra a noite,

Cuspiríache tempo nas pupilas,

raíces de zugar buscando a auga

na transparencia pura dos orballos.

Cuspiríache a furia que nos pides,

a necesaria furia, o fondo abraio,
a mensaxe de vida que reclamas.

Mais ti non vas na sombra, ti non morres,
a luz anda contigo, reverdeces
na vertixe da dor e da terrura,
no alemto dos teus versos, na palabra
que molla o cuspe teu, tan poderoso.

Non cómpre un epitafio, non hai morte,
todo treme no amor do teu recordo,
víbrache enteiro o sangue cando cantas.

Ancorou no teu corpo a eternidade,
o sol que non se apaga aluma o día

en que a vida que foi rotouna nova.

Somos nós quen pedimos que o teu cuspe

siga quentando o mundo, os mil Chiapas,

a loitar polas víctimas de sempre,

que todos somos Marcos deixas dito,

e non se perde voz que quixo tanto.

(23-V-2000)

CABAZAS, CALACÚS...

2010-12-02T10:35:00.000+01:00

Este Samaín, as cabazas gañadoras foron:

1º premio para a de Sara Monteiro Romero de 2º ESO-A
2º premio compartido para a Nazaret Borja Romero de 2º ESO-A e Tamara Ramos Carro de 2º ESO-B
3º premio para Yomara Jiménez Romero de 1º ESO-A
Velaí tedes as fotos para ver as cabazas premiadas e tamén as creacións do alumnado de Plástica.

FRANCISCO FERNÁNDEZ DEL RIEGO, SEMPRE VIVO, NA NOSA BIBLIOTECA

2010-11-27T14:41:00.001+01:00

Francisco Fernández del Riego naceu en Vilanova de Lourenzá, Lugo en 1913. Estudou Dereito e Filosofía. Foi membro do Seminario de Estudos Galegos, compartiu amizade e inquedanzas galeguistas cos homes de Nós. No pazo de Trasalba, Otero Pedrayo ata tiña un cuarto só para el. Militou no Partido Galeguista durante a república. Logo da Guerra Civil, colaborou cos movementos políticos e culturais da emigración en Bos Arires. Foi un dos fundadores da Editorial Galaxia (1950) xuanto con Ramón Piñeiro e Xaime Couto Illa. Promoveu a inauguración da Biblioteca Penzol, da que foi director, e a revista Grial. Participou na fundación do Partido Socialista Galego. En 1995 doou á dicade de Vigo a súa colección bibliográfica, que constitúe a Bibblioteca-Museo Francisco Fernández del Riego. Foi articulista en distintas publicacións e xornais, asinando co seu propio nome ou baixo pseudónimos como: Salvador Lorenzana, Adrián Solovio, Adrián Soutelo e Cosme Barreiros.
Ante todo, foi escritor.

Membro do Consello da Cultura Galega, membro numerario da Real Academia Galega que chegou a presidir en 1997 (a resposta ao seu discurso de ingreso deulla Ricardo Carvalho Calero). Membro tamén da Asociación Internacional de Críticos Literarios.
Recibiu varios premios, entre eles a Medalla Castelao, o Premio de Creación Cultural da Xunta de Galicia...
Mais ante todo, el era escritor. Xa cumpridos os 90 escribirá o seu segundo libro de memorias: Camiño andado.

En 2009, ante a pregunta de se habería un terceiro libro de memorias el di:
Xa non, porque escribo moi pouco e dun xeito rarísimo. Eu non podo ver, pero durmo pouco polas noites. Como teño tantos anos e tan boa memoria,vou recordando experiencias e lecturas e pola mañán, cando me levanto, revivo eses recordos e póñome a escribir nunha máquina vella, unha máquina na que coñezo o teclado de memoria, polo oficio. Sen ver, ás veces confundo unha letra do teclado coa veciña e daquela sae unha mestura que nin eu entendo. Lévolle o texto á secretaria na Casa Galega da Cultura para que mo pase ao ordenador, léemo e sobre a marcha fago ás correccións oportunas.

En agosto de 2010 decide retirarse da escrita.

Deixemos que sexa o propio autor quen nos fale da súa vida:

Se queredes ler o seu pensamento galeguista, témolo para vós na biblioteca, tamén podedes acceder a fragmentos da súa obra.

Neste vídeo cóntanos: Por que comecei a escribir.

Gozade coa lectura.

UN HOME ÍNTEGRO

2010-11-17T13:32:00.001+01:00

Reparade no titular desta nova:

Agustín Fernández Paz non acepta o Premio da Cultura Galega

Se cadra, preguntarédesvos: Como é que un escritor pode rexeitar un premio?

Lede o artigo completo en RADIOFUSIÓN e xulgade vós. E..., por que non? Deixade o voso comentario como o están a facer galegos e galegas comprometidos coa lingua.

Velaí vos vai un petisco para abrirdes boca:

O escritor Agustín Fernández Paz fixo pública esta tarde a súa decisión de non aceptar o Premio da Cultura Galega concedido pola Xunta de Galicia na categoría das Letras. O literato remítese a un comunicado de Prolingua do pasado 8 de outubro, no que se afirmaba que "nin a actual Xunta nin o seu Presidente, responsables ante a Historia de lexislaren por vez primeira contra a nosa lingua, e polo tanto contra o marco xurídico e fronte ao consenso que posibilitou a súa presenza pública, poden atribuírse agora o papel de benfeitores da cultura galega".

A PRAIA DOS AFOGADOS

2010-10-07T11:25:00.002+02:00

A praia dos afogados. Velaiquí o primeiro título dos recomendados polo Departamento de Lingua para este curso 2010-2011.
Polo que vemos, os integrantes do Clube de Lectura xuvenil xa saben algo deste libro. A eles e mais a vós, sobre todo aos de 4º, animámosvos a que vos adentredes na nosa novela negra a través da primeira obra en que Domingo Villar nos presenta o inspector Leo Caldas: Ollos de auga. Este libro tamén está na biblioteca.

Coma sempre, aquí tedes o voso espazo para opinardes sobre esta lectura.
Deixámosvos dous interrogantes:
O Rubio, suicidio ou asasinato?

Quen é Carlos Oroza?

Gozade coa lectura.

OS ELFOS FALAN GALEGO

2010-10-01T12:37:00.001+02:00

E seguimos coas linguas. Acaban de chegarnos á biblioteca os dous primeiros libros da triloxía de James Herbert "Herbie" Brennan, traducidos xa a máis de vinte idiomas.

Este irlandés, xornalista e deseñador de xogos de mesa e programas informáticos, trasládanos a un mundo de fantasía con personaxes completamente verosímiles.

N'O portal dos elfos, o príncipe herdeiro deste reino ten que fuxir ao mundo dos humanos para salvar a vida. O problema xorde cando os seus inimigos sabotan o portal máxico que debía transportar a Pyrgus e non aparece onde el pensaba.

N'O Emperador Púrpura, Pyrgus, o príncipe herdeiro, ocupa o lugar de Emperador cando morre seu pai. Mais este volve do alén e Pyrgus e a princesa HollY Blue deben evitar que o reino caia nas mans dos malvados elfos da noite.

BENVIDAS E BENVIDOS!

2010-09-23T13:44:00.001+02:00

En italiano, en gaélico, en francés, en inglés, en chinés, en éuscaro, en vietnamita, en portugués, na nosa lingua, na vosa lingua:

BENVIDAS E BENVIDOS

un ano máis a este blogue do Departamento de Lingua e mais de Dinamización da Lingua Galega.

E sobre todo, queremos darlle a nosa máis agarimosa benvida a todo o alumnado que vén por vez primeira ao noso instituto. Tamén botaremos en falta eses mozos e mozas que remataron a súa estadía nestas aulas. E, como non, estrañamos xa a Antonia e a Pilar, profesoras e compañeiras de Biblioteca que de seguro nos lerán desde outros centros.

Neste blogue atoparedes información sobre os libros de lectura que vos recomendamos para este curso, sobre as novidades que se van fichando para a biblioteca..., sobre as actividades que levemos a cabo desde o Departamento de Dinamización.

Para todos vós, sabedes que aquí tedes o voso espazo para compartirmos lecturas, lingua e amizade.

BO DÍA!

REGUEIFEANDO

2010-05-28T13:21:00.005+02:00

Que treme a nosa literatura popular, que no IES Catabois temos unha canteira de regueifeiras e regueifeiros que dá xenio velos. Mirade xa que carteliño de benvida lles tiñan preparado ao Luís o Caruncho e mais a Josiño da Toxeira.

Queredes unha mostra do que aprendeu o noso alumnado?

Messi levou o balón
meteu tres na portería
acabou vendo o partido
porque foi á enfermería.

Aprenderon a orixe da regueifa, a arte de combinar versos octosílabos con rima asoante nos impares sen ter que chapar ningunha teoría. Aprenderon o importante que é o ritmo que imprime a música. Aprenderon a valorar o seu propio inxenio e capacidades para compoñer. Velaí outra regueifa:

Temos que coidar o idioma
para non o estragar
porque de seguir así
perderemos o falar

Aquí vén o maio... Vós trouxéstesnos o maio

2010-05-21T20:07:00.002+02:00

Si, vós, o alumnado de 4º da ESO, un ano máis cubristes de primavera o frío arame.
Dámoslles as grazas tamén a todas e a todos aqueles que nos trouxestes flores e "verde" para o maio do IES Catabois.

O Departamento de Lingua e Literatura déixavos "O Maio" de Curros Enríquez.
E se queredes escoitalo feito canción entrade neste aquí.

Aquí vén o maio

de frores cuberto....

puxéronse á porta

catándome os nenos;

i os puchos furados

pra min estendendo,

pedíronme crocas

dos meus castiñeiros.

Pasai, rapaciños,

calados e quedos;

que o que é polo de hoxe

que darvos non teño.

Eu sónvo-lo probe

do pobo gallego:

pra min non hai maio,

¡pra min sempre é inverno!...

Cando eu me atopare

de dono liberto

i o pan no me quiten

trabucos nin préstemos,

e como’os do abade

frorezan meus eidos,

chegado habrá estonces

o maio que eu quero.

¿Queredes castañas

dos meus castiñeiros?...

Cantádeme un maio

sin bruxas nin demos:

un maio sin segas,

usuras nin preitos,

sin quintas, nin portas,

nin foros, nin cregos.

UXÍO NOVONEYRA Á MOCIDADE. PARA VÓS.

2010-05-20T14:09:00.004+02:00

Nesta obra de Xosé Lois García, onde nos achega material documental inédito sobre o poeta do Courel, podedes ler o que Uxío pensa de vós. Velaquí tedes algúns fragmentos:

Despois de tantos facendo as Letras Galegas, quero decir facendo o "Rito das Letras Galegas", seméllame que iste recital da miña obra poética non é tal senón o recital da obra dun poeta antigo ou polo menos doutra época. Tan distante se puxo esta Galicia d'hoxe do mundo actual da mocedade dos meus soños e dos que a soñaron conmigo, dos que a soñaron outra (...).

Por eso vosa é xa toda a responsabilidade do voso futuro. (...)

Sólo tendes a vosa mocedade. O tesouro perdedizo da vosa mocedade. E a tiberdade de atopar o soño que ninguén vos trasmitiu. O soño da patria. O soño do home humán, o soño dun futuro certo que algúns non sei onde sacamos.

Pero eu xa cáseque son sólo memoria e hoxe todo o mais que podo sr é memoria do que foi o meu canto, que reperirei coma se fora de outro (...). Por un poeta que soñou Galicia, que levou Galicia como única cousa...

Por eso quizaves encontraredes estas palabras xa doutro tempo.

Eu mesmo me pasmarei, me sorprenderei, das que foron miñas palabras tanto coma vos. I é que xa non son miñas senón de quen as reciba e as pase a outros. De alguén, que podedes ser vós, se asumides a responsabilidade de Galicia."

Tedes Uxío Novoneyra. Home e terra na exposición da entrada. Pedídenolo en préstamo na biblioteca.

O TEU DÍA, UXÍO; O NOSO DÍA.

2010-05-17T15:31:00.000+02:00

E se queredes escoitar algúns dos seus poemas musicados, non deixedes de clicar aquí

SIGNIFICADO DO DÍA DAS LETRAS PARA UXÍO

2010-05-16T22:38:00.000+02:00

Víspera das Letras Galegas 1996

Palabras do Presidente da AELG (Asociación de Escritores en Lingua Galega) Uxío Novoneyra:

"Pero ¿qué siñifican? ¿qué se celebra como Letras Galegas? ... ¿Celébrase acaso a decisión dos escritores en Lingua Galega dendes de fai 150 anos a recuperar a Lingua como tal e como símbolo vivo e como forma da nación galega?

O escritor galego foi o primeiro en descubrir e remarcar a identidade e diferencia do home galego que fundamenta ise feito e dereito de nación. O escritor galego foi en anos difíciles a última resistencia conscente da siñificación da Lingua.

(...) Nós non escollemos unha lingua en peligro. Somos dela profundamente como o somos do planeta. Por eso se destingue ás Letras Galegas como o principal día nacional de Galicia: porque os escritores en Lingua Galega tuveron que asumir e asumiron esa responsabilidade longa.

Certamente a responsabilidade da Lingua é de todos, non só des escritores en Lingua Galega nin dos nacionalistas defensivos ou críticos. (...)

É hora xa de dar un paso máis, un paso decisivo pra normalización da Lingua. Sabemos todos que o proceso normalizador do Galego está estancado. (...)"

Hai 14 anos das palabras do "lobo" (como era coñecido Uxío entre os integrantes do grupo Brais Pinto) e... que actuais semellan!

SON UXÍO

2010-05-13T22:30:00.000+02:00

Velaí tedes o boletín de Uxío Novoneyra.

"Son Uxío" di o seu título.

Sabiades que foi o escritor lugués Ánxel Fole quen comezou a chamarlle Uxío, cando xa era mozo?

E sabiades que o seu apelido é a unión dos dous que se len na súa partida de nacemento?: "Eugenio Novo Neira".

Gozade coa lectura dos seus versos.

UXÍO NOVONEYRA: DO COUREL A COMPOSTELA??

2010-05-12T17:20:00.007+02:00

E por que non, D'As Mariñas a Catabois? Sería bo título para o boletín do Día das Letras que axiña ides ter á vosa disposición.

Este ano, o homenaxeado das nosas Letras é Uxío Novoneyra. Xa tedes unha exposición sobre a súa vida e obra colgada no corredor do instituto. Desde este blogue irémonos achegando un pouquiño máis a este autor.

Estarédesvos a preguntar: que ten que ver "o poeta do Courel" con Ferrol e con Betanzos? Pois ben, un dos puntos de unión é que, como xa sabedes os de 3º da ESO, os Departamentos de Lingua Galega do noso instituto e mais o do IES As Mariñas de Betanzos están a realizar un intercambio entre vós (epistolar e cultural). Xunto cos Departamentos de Normalización e mais a axuda das Bibliotecas confeccionaron o boletín das Letras. Pero aínda hai máis nexos de unión que descubriredes nas páxinas sobre Uxío. Arriscádesvos a dicirnos cales son?

Se queredes ir achegándovos á poesía deste bardo do século XX pasádevos pola biblioteca, o universo de Novoneyra agarda as vosas excursións.

FOMOS AO CORRELINGUA!

2010-05-11T16:03:00.002+02:00

Efectivamente, este ano todos os primeiros da ESO participastes da festa da Lingua.
Chegamos ao punto de encontro e alí estaban os outros catorce centros de Ferrolterra que ían compartir a xornada connosco.
Comezamos o percorrido e axiña as "Pandereteiras de San Xoán" nos amenizaron a marcha coa súa arte. As xentes do centro de Ferrol saían ás fiestras e ás portas dos comercios para escoitar as vosas compañeiras Antía, Sara, Elia, Iria, Raquel e Rocío.

Logo chegamos á Praza de Armas e aisitimos ás actuacións que para nós tiñan preparadas:

obra de teatro Zampón, o lambón a cargo da compañía Fanctoches Baj,
leitura do manifesto,
intervencións dos alcaldes de Ferrol e de Narón,
o grupo de música Machina
e, como non, as pandereteiras de San Xoán. Velaí as tedes en plena actuación.

Miguel, Laura, María e eu, que vos acompañamos, esperamos que tivésedes unha moi boa mañá. Lembrade que vós sodes o futuro da Lingua.

O único que queda é o amor

2010-03-16T16:10:00.003+01:00

A literatura galega está de noraboa.

Dous dos nosos autores aparecen na lista de honra deste ano do IBBY (International Board on Books for Young People, Organización Internacional para o Libro Xuvenil):

Ignacio Chao na categoría de tradución con: A noite d'O Risón, de Gonzalo Moure.

Agustín Fernández Paz con: O único que queda é o amor. Se non o temos dispoñible, clica e vaite adentrando nos seus relatos.

Ás de bolboreta

2010-03-03T11:28:00.001+01:00

Se clicades na imaxe, nas paredes do bar Luzada veredes as cidades polas que Rosa Aneiros nos vai transportar nas súas ás de bolboreta. Se aínda sodes máis sagaces, descubriredes detrás do Luzada un mapamundi onde está Europa, Asia, África... E, se entrades no Luzada e sentades de vagar nunha das súas mesas, de seguro que seredes protagonistas do microuniverso que Patricia sustenta con cafés gorentosos, cañas rebosantes de escuma de mar e tapas recendendo a tolerancia, inquietudes, amor...

O Departamento de Lingua convídavos, e dun xeito especial convida o clube de ectura xuvenil, a un refresco no Luzada, de seguro que vos convertedes en seareiros.

A sombra cazadora

2010-02-25T13:33:00.000+01:00

O grande irmán espreita, ese ollo que todo o ve está en todas e cada unha das pantallas que poboan a cidade.
Dous irmáns, Clara e Teseo, serán (únicos individuos que viven afastados da hinopse dos monitores) os que saian alá fóra á procura da destrución do mal. Eles, con todo, tampouco son puros, pois a pesar do afastamento social en que se criaron, hai unha importante razón que só lles será desvendada así que Clara consiga a maioría de idade.
O camiño está cheo de obstáculos, pois no exterior instalouse o pavor, a opresión, a dexeneración e a deshumanización. Mais a solución, sen dúbida, ha de vir da man dos que non están pervertidos polo mal, polas mensaxes delirantes da Imaxe.
Agora que tan de moda esstán os realitis, recomendámosvos esta lectura de Suso de Toro. Xa nos contaredes... E se queredes ler máis del, clicade aquí, atoparedes outros títulos á vosa disposición.

Peaxes. Santiago Lopo.

2010-02-18T14:21:00.001+01:00

Lembrades a visita que nos fixo Santiago Lopo para falarnos de Game Over?
Pois segundo parece, si que nos deixou bo sabor de boca, e animou a máis de un para ler a súa última publicación: Peaxes.
Aquí deixámosvos a opinión Carlos Giovanni de 3º B sobre esta obra.

Peaxes é unha descrición da visión da vida que ten un caixeiro de peaxe de autoestrada. Este libro ten temas diversos cos que Santiago Lopo nos mostra o mundo desde outra perspectiva. Tmas de amor, drama... e tamén se toca o tema da psicoloxía. Non vos vou desvelar todo o argumento. É mellor que o leades. mestura o que pensa o caixeiro da peaxe co que pode ser a vida dos clientes que el ve pasar por ela.
Eu recoméndolle este libro a todos os que lles guste o inesperado, o amor e, sobre todo, a vida cotiá.

Con esta novela, ás veces podédesvos rir coas ilusións da xente, cos seus defectos..., en fin coa historia dun caixeiro que nos amosa o seu traballo desde unha peaxe da autoestrada da Coruña.

Ler non é aburrido. Aprendes a ver o mundo doutro xeito.

Carlos G. Batista Couselo. 3º ESO B

Resistencia

2010-02-03T11:29:00.000+01:00

Resistencia, resistencia clandestina antifascista durante as ditaduras de Salazar e Marcelo Caetano. Portugal desde os anos vinte ata os noventa do século XX. Este é o momento histórico e social que Rosa Aneiros buscou para esta obra, o marco dun bo número de historias de amores afastados, entre as que salientan a de Dinís –un obreiro da fábrica de vidro– e Filipa –filla dun rico comerciante de Coimbra–. Dinís e Filipa namoran perdidamente sen pensar nas consecuencias. E, no medio, a Revolución dos Caraveis.

A militancia política dos nosos protagonistas

"non foi unha opción senón unha esixencia e tiveron que pelexar contra a miseria e contra os seus propios sentimentos. E loitaron desesperadamente coa única arma da que dispuñan: a resistencia. Unha novela memorable que se move entre a exaltación da resistencia política exercida por algúns personaxes e o amor entendido como algo cruel que converte as persoas en escravas. Novela apaixonante, escrita co ímpeto da vida, difícil de esquecer; Resistencia é, pois, toda unha singradura a través da historia portuguesa da man de dúas familias maldicidas pola escravitude do amor, a morte e o silencio". [presentación editorial]

Cun só clic atoparedes máis libros desta ferrolá.

Seica esta lectura engancha. E vós, que nos contades dela?

Os Megatoxos

2010-01-28T12:37:00.009+01:00

Para este segundo trimestre, os de 1º e 2º da ESO ides compartir autor.
Anxo Fariña iravos guiando da man de Ruxe, Lúa, Faísca e Ninfa, pola nosa Historia.

Nos Megatoxos atoparedes acción, superpoderes, intriga, monstros, compañeirismo, celtas, mosteiros medievais, labirintos, chaves secretas, templarios, amor...
Velaquí os tres títulos que xa van publicados:

Os Megatoxos e o aprendiz de druída

Os Megatoxos e a espada esmeralda

Os Megatoxos e os templarios da luz

Reparade nas portadas. Decatádevos de como van medrando os protagonistas libro a libro? Tres aventuras en tres anos escolares.

Gozade coa lectura.
Cal deles vos gustou máis?

Anotade todas as preguntas que teñades sobre os Megatoxos, xa que cara á fin do trimestre contaremos coa visita do autor.

Aire negro

2010-01-27T11:23:00.001+01:00

Agustín Fernández Paz vai tecendo arredor de Laura Novo toda unha estraña historia da que non seremos capaces de desengancharnos. Recluída nunha clínica psiquiátrica, trastornada por unha forte impresión que a deixou sen fala, haberá de ser un doutor recén chegado, Víctor Moldes, quen lle vaia pondo sentido e traendo de novo á consciencia á rapaza. Laura, logo de que Víctor Moldes gañe a súa confianza, escribirá todo canto lle acontecera antes de chegar a aquela situación extrema. O feito de se recluír nunha casa rural da Terra Chá para poder redactar a súa tese de doutoramento fora o que o condicionara todo.
Nunha mestura entre o xénero fantástico e o de terror: episodios extraordinarios, crenzas populares, un ser do outro mundo... conseguirán arrastra a Laura á situación en que agora está e que aínda non concluíu.
Intensa e desacougante historia de amor.
Se Aire negro é a vosa elección para o libro deste trimestre, comentádenos se vos gustou ou non.

Relatos de Medo. Autoras e autores: vós.

2009-12-17T13:45:00.002+01:00

O pasado venres 27 de novembro concedéronse os tres premios e mais catro accésits aos relatos seleccionados entre os máis de 20 que se presentaron ao concurso de relatos de medo deste Samaín 2009.

Para que vexades que había calidade, aquí tedes o comezo dos tres gañadores.

Gozade coa lectura:

Xerezade Prieto (3ºA)

Miriam e as súas amigas estaban ledas, este ano o Samaín caía en xoves, así que no instituto facían ponte e non regresarían á clase ata o luns. Os seus pais ían ir visitar a avoa e como Míriam non quería ir soa, xa que se aburría, decidiron levar tamén a Laura e Carla, as súas dúas amigas. As rapazas xa tiñan plans feitos, pasearían pola vila e irían ao baile de disfraces que facía a asociación de veciños.

O traxecto dende Vigo ata Riobó durou apenas dúas horas, e seu pai veu rosmando durante todo o camiño, non entendía ese costume americano de disfrazarse na noite de defuntos; era unha noite para honrar os mortos non para bailes nin charangas. A medida que se achegaban á casa da avoa, o tempo ía cambiando, enormes nubarróns ameazaban chuvia e tormenta e un vento forte e frío sopraba sen piedade (...)

Jennifer Pita (4ºDC)

MARZO

Estabamos os meus amigos e mais eu saíndo da clase, era un martes, e, como todos os martes, temos clase pola tarde, ese día non ía ser menos, quedamos ás tres e vinte na marquesiña: Maikel, Alba, Oni e Tamara. Eran asa tres e dez e eu xa estaba saíndo da casa, cando, de repente escoitei un berro; facíaseme moi coñecida a voz, achegueime e vin un home encapuchado levando a Alba por unha calella.

Fun averiguar quen era, entrei pola calella e mirei en todas as direccións. Ao mirar ao fondo, os ollos enchéronseme de bágoas... Alba estaba morta!

Aquel home dogoláraa e cortáralle todo o corpo. Decidín saír correndo e ir avisar os meus amigos. Cheguei á marquesiña, estaban todos anoxados agardándome, incluída Alba, pero... como? Ou a min se me fora a cabeza ou eu mesma cos meus ollos a vira morta? (...)

Marcos Villa (3ºA)

ÁNIMAS DE CARNE E ÓSO

Hai moitos anos, na posguerra, aínda existía a crenza da Santa Compaña, é dicir, críase que as ánimas dos mortos andaban polos montes durante a noite, e nesta época ocorreron feitos que vou narrar. Non é fantástica, senón unha de tantas lendas reais que forman parte do pobo galego.

En covas, unha aldea preto de Ferrol, o cura da parroquia, chamado don Modesto, do cal tiña pouco, pois lle gustaba o luxo e a boa vida, non conseguía moito diñeiro porque a xente non ofrecía misas aos seus defuntos ou quizais desexaba facerse rico deste modo.

Unha noite mentres ceaba acompañado da súa irmá e da súa criada, da que as malas linguas dicían que era a querida, queixábase do pouco crente que se vorvera a xente e que apenas rezaban polos seus defuntos, a súa irmá Milagros que tiña unha mente moi esperta e que era moi imaxinativa, quedouse pensativa uns poucos minutos e deseguida lle veu á mente unha idea que ao principio, tanto ao párroco como a súa criada lles pareceu estúpida, pero aquela mesma noite os tres non puideron durmir pensando como levar a cabo o estúpido plan aproveitándose da ignorancia e o temor dos fregueses.(...)

En breve, poderedes escoitar en Radio Catabois o contido íntegro dos sete mellores.

Santiago Lopo fálanos de GAME OVER

2009-12-02T20:09:00.006+01:00

Este ano escolar, o primeiro autor que nos veu visitar foi Santiago Lopo. A que vemos agora dun xeito diferente o Game Over? A que xa non vos pareceu tan "lectura obrigatoria" como cando os profes vos anotamos o título no encerado?

Santigo Lopo falounos un pouco da súa experiencia como autor, das peculiaridades desta obra, dos seus personaxes, de Norberto Fernández, o ilustrador. Respondeu de moi bo grado todas as preguntas que lle fixemos. Tróuxonos a Breogán, a Dimitri, a Luís, a Fina..., mais tamén nos trouxo a Isaac Asimov, a Lewis Carrol, a María Reimóndez, a Bernardo Atxaga, Suso de Toro, Manolo Rivas, Marcos Calveiro...

E como os bos e xenerosos, Santiago non só quixo estar cos 3º e 4º da ESO; concedeunos unha entrevista para a nosa radio. En breve, se entrades na páxina web do instituto, na ligazón Catabois Radio, teredes colgada a conversa que mantivo con tres das nosas xornalistas.

Pero sen dúbida, se tivese que concentrar a visita de Santiago nunha soa mensaxe súa, sería nesta:

"O mellor videoxogo tédelo vós na vosa imaxinación".

Hai toda unha literatura por descubrirdes, e por que non?, por escribirdes. Quen sabe, tal vez un día sexades vós as escritoras e escritores que nos fagades unha visita para falarnos da vosa obra.

Deica a vindeira peaxe, Santiago!

CABAZAS PARA O DEPARTAMENTO DE LINGUA.

2009-11-16T22:38:00.000+01:00

Non, non vaiades pensar que suspendimos.
Tampouco nos deron cabazas no amor.
Foron os nosos alumnos e alumnas os que nos trouxeron unhas fermosas cabazas para conmemorar este tempo de Samaín. Velaí as tedes.

Parabéns para o alumnado que concursou. E xa sabedes, para o ano demostrádenos outra vez a vosa arte.
Se queredes saber un pouco máis desta tradición, pedídenos no departarmento o libro de Rafael López Loureiro: Samaín: a festa das caliveras. Nel, leredes fragmentos como este:
"Os celtas pagáns eran, como outros pobos norteños, cazadores de cabezas: levaban as cabezas dos seus inimigos a xeito de trofeos de guerra e pendurábanas todos fachendosos nas muradas das súas fortalezas e nas súas casas (...) crían que a cabeza era a morada do espírito, o verdadeiro centro do ser dunha persoa. Pendurando e venerando as cabezas dos seus inimigos pensaban que gañaban a protección dos poderes máxicos que posuían". "Cando se deixaron de usar auténticas cabezas humanas nos oficios relixiosos, pasáronse a construír réplicas en pedra, madeira, metal e óso, ás que se lle atribuían os mesmos poderes de protección. As coñecidas lanternas feitas de nabo na véspera de Santos (noutro tempo a antiga festividade de Samain) son un substituto das caveiras que en tempos se usaron. Sábese, de certo, que na idade de ferro se poñía unha vela dentro das cabezas, ao redor das fortalezas, nesta estación do ano que era a máis sinistra do ano céltico. Abofé que debía resultar arrepiante tal aparición, escintilando no medio da tenebrosa e espectral escuridade da noite".

Premios Pedrón de ouro.

2009-11-04T10:59:00.001+01:00

Premios Pedrón de ouro. Certame de narración breve Modesto R. Figueirido. XXXII e XXXIII certame. Este é o subtítulo dunha das obras que o alumnado de 4º da ESO le para este primeiro trimestre.

No libro atoparedes os textos premiados e mais os accésits dos anos 2006 e 2007.

O premio otorgouse por vez primeira en 1976 co nome de Concurso de Narracións Curtas Pedrón de Ouro, pero á morte do seu creador, Modesto Rodríguez Figueiredo, bautizouse co seu nome. O certame caracterízase pola defensa e promoción da nosa cultura.

Agardaremos os vosos artigos e mais os vosos comentarios sobre os relatos que leades. Seredes vós quen nos faledes das autoras e autores que participaron neste certame.

Que cousa é cousa?

2009-10-29T13:14:00.009+01:00

Alto me vexo

no meu capelexo;

por unha risada

perdín a miña anada.

Son verde e non son limón,

son moura e non son carbón;

son vermella e non son sangue,

son branca e non son papel:

A ver se sabes que é?

Ten pelexo coma a xente

e é moi boa para comer;

chega polo mes de Santos

e todo o ano a tes.

Precisas algunha pista? Busca nos traballiños que están colgando os teus compañeiros e compañeiras polo corredor do instituto.

E se queres ler estas e moitas máis adiviñas, pide o libro de Paco Martín na biblioteca.

SOLUCIÓNS ás adiviñas da corticeira da entrada:
1, 2, 3, 4, 5, 8 e 9: o ourizo.
6, 7, 10 e 11: a castaña.

Game over

2009-10-22T10:29:00.006+02:00

Non, isto non se trata do remate dun xogo virtual. Nós falamos de libros. Pero as novas tecnoloxías e os libros, malia que o pareza, non están reñidos. E se non, preguntádelles ás vosas compañeiras e compañeiros de 3º da ESO, que como primeira lectura teñen a obra de Santiago Lopo: Game over. As súas páxinas transportaranvos a un mundo virtual, mellor dito, a unha cidade virtual da que loitará por saír Luís, catedrático de Literatura Inglesa e apaixonado polo xadrez a quen seus fillos lle regalan o xogo.

Deixádevos absorber vós tamén pola lectura e gozade coas ilustracións que Norberto Fernández creou para Game over.

A banda sen futuro

2009-10-20T17:28:00.000+02:00

Marilar Alexandre, desta volta fálanos de Carlota. Carlota comeza o curso escolar, pero este ano vai ser diferente. En primeiro lugar, terá que ir coa cabeza rapada por mor dunha enfermidade; en segundo lugar, o seu cantante favorito, Poch (cuxo primeiro grupo musical foi A banda sen futuro), morre. O retrato de Poch que ela ten no seu cuarto será o confidente do día a día de Carlota, sobre todo, do que lle acontece no instituto onde a miran como a un ser estraño e onde atopará as mellores amizades, algún que outro inimigo, quizais o amor...

A autora narra a historia sobre un fondo musical que acompaña a lectura desta nov ela desde o principio ata o remate.

Gozade coa lectura e comentádenos que vos pareceu.

Eu coma sempre.

2009-10-19T09:27:00.000+02:00

En Eu, coma sempre, Cándido Casal preséntanos o mundo da infancia da man de Alfredo Manuel «Tucho», un rapaz de aldea que narra en primeira persoa a súa vida cotiá, a experiencia escolar, as súas aventuras cos compañeiros de xogos e os primeiros sentimentos amorosos. Segundo imos lendo, metémonos na propia pel de Tucho. Ides rir con el, si, mais tamén reflexionaredes sobre a vida, o amor, a amizade...

O autor: Deixemos que sexa el mesmo o que nos fale:

“Eu son o tal Cándido Casal, autor deste libriño (...). Hai xa máis de corenta anos que nacín nunha aldea moi chuliña da provincia de Ourense (...) Daquela aínda non había alí luz eléctrica nin teléfono nin outras moitas cousas que agora hai, pero eramos moitos rapaces e rapazas e divertiámonos moito a pesar de que tiñamos que traballar arreo, tanto na escola coma nas cousas do campo.”

Nada por aquí, nada por alá...

2009-10-19T09:26:00.000+02:00

Como os grandes magos, o Departamento de Lingua e Literatura Galega quere preséntavos o seu mellor número: a maxia da lectura. E para iso abrimos este blogue-chisteira de onde iremos tirando os títulos das obras seleccionadas para este curso.

Gozade do espectáculo e, como non, comunicádenos a través dos vosos comentarios todas as impresións e suxestións que se vos ocorran.

Abride as vosas mentes ante os novos mundos que os libros nos ofrecen.